Marcel Rus

De kunstenaars die betrokken zijn bij het project TunnelArt617 stellen zich een voor een voor. Bekijk alle kunstenaars

Wie is Marcel Rus?

Ik ben Marcel Rus uit Maaskantje, gemeente Sint-Michielsgestel. Ik ben sinds 2008 kunstenaar. Ik maak figuratief abstracte werken. Na een workshop heb ik de stap gemaakt naar groot werken met verschillende materialen. De basis is textiel, waarbij overbodige kleding gerecycled wordt. Ik werk veel op houten panelen en met acryl verf. Met behulp van kunst wil ik een boodschap verkondigen. De boodschap is eenvoudig: blijf je verwonderen over de schoonheid van het alledaagse. De zonnestraal, de ongedwongenheid van een kind, de wind in je haar. Zeker nu we in ons dagelijks leven vaker worden bedreigd, is het goed om te leven in het hier en nu en daar alles uit te halen wat er in zit. Ik exposeer regelmatig met een specifiek thema zoals dreiging in de wereld of life events. Bijvoorbeeld bij Litserborg, Kunstlocatie Wurth en bij de Atelierroute Sint-Michielsgestel. Mijn kunstwerken zijn tastbaar en blijven boeien. Ze passen in elk interieur, van strak tot landelijk, en zijn bovendien betaalbaar. 

Bekijk de video waarin ik mij zelf voorstel.

Foto's Anique Sanders

De kunstwerken voor TunnelArt617

In dit kunstwerk voor het tunnelproject geef ik mijn voorvaderen weer en de keten waarin zij en ik zitten. Soms denk ik na over de betekenis van woorden. Zo dacht ik na over het woord oblivion of vergetelheid. Het feit dat we alles zullen vergeten ooit en dat wij ook vergeten zullen worden.

Ik vorm een keten met mijn leven. Een schakel tussen mijn vader en mijn kinderen. Mijn zoon en dochter zullen mijn gezicht kunnen beschrijven. Ze zien het elke dag. Maar hoe zit het met mij en mijn jaren geleden overleden vader? Hoe goed kan ik me zijn gezicht nog herinneren? Lange oorlellen, dat weet ik nog wel. Groeven in zijn gezicht. Kalend, net zoals ik. Zijn kleur ogen… Eh, grijs? Ik probeerde mijn opa me te herinneren en die was weer wat vager dan mijn vader. En zo is het. Hoe verder terug in de tijd, hoe vager het wordt. Op een gegeven moment blijft enkel een contour over. Er moet iemand zijn geweest die een schakel vormde in dezelfde keten waarin ik acteer. 
Het besef van vergetelheid wil niet zeggen dat ik melancholisch wordt of triest. Nee, het doet me beseffen van de tijdigheid van ons leven en de relativiteit van het belang van acties. Het laat me het leven nu meer waarderen en zet me in het nu in een soort actie modus. Laten we nu in actie komen. Nu zeggen wat we echt van elkaar vinden. Dat geeft mij ‘vergetelheid’.

Of ben je op zoek naar